طبق آموزه‌های قرآن کریم و اهل‌بیت (علیهم‌السلام) رشد انسان در زندگی یکنواخت نیست، بلکه سرعت و نحوه رشد ، نیاز و توانایی‌های فرد در مراحل مختلف زندگی ، دائماً در حال تغییر می‌باشد. فهم «رشد» و مرحله‌ای بودن آن، از مهم‌ترین عوامل موفقیت و افزایش کارایی والدین است و روشن‌کننده توان‌ها و نیازها و تنظیم‌کننده نقش و وظائف آنان در قبال خود و فرزندان می‌باشد و رفع دشواری‌ها و ناسازگاری‌های رفتاری و حل مشکلات و تعدیل انتظارات را ممکن می‌سازد.

فرزند از ابتدای تولد تا 21 سالگی، یعنی هنگامی که به لحاظ تربیتی از محیط خانواده دور می شود و از نظر رشد جسمی و اخلاقی ـ تربیتی به بلوغ نسبی می رسد، مراحل به هم پیوسته رشد و تربیت را پشت سر می گذارد. بر اساس تغییرات روحی، جسمی و عقلی که در انسان رخ می دهد، سه دوره تربیتی برای او نیاز است که پرورش وی نیز باید با شناخت ویژگی های هر دوره صورت پذیرد.
از دیدگاه دین، کودک تا هفت سال اول زندگی سید و سرور است و تعبیر رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله هم از این مرحله تربیتی «سیادت کودک» است. هفت سال دوم، سن تعلیم پذیری، اطاعت و فرمان برداری است و هفت سال سوم، سن نظرخواهی و مشورت.
پیامبر فرمود: «الوَلَدُ سَیدٌ سَبعَ سِنینَ وَ عَبدٌ سَبعَ سِنینَ وَ وَزیرٌ سَبعَ سِنینَ. فَإن رَضیتَ خَلائِقَهُ لإحدی وَ عِشرینَ وَ إِلاّ فَاضرِبْ عَلی جَنبِهِ فَقَد أعذَرتَ إلی اللَّهِ تَعالی»[بحار الانوار، ج101، ص95، ح42] فرزند، هفت سال مولی، هفت سال بنده، و هفت سال وزیر است. پس اگر در سال بیست و یکم روحیات او مورد رضایت تو بود، شکر خدای نما و الاّ واگذار، که در پیشگاه خدا معذوری.

این کتاب در کتابخانه حبیب بن مظاهر خورسند موجود می باشد.